Ik ben te vroeg geboren. Met dertig weken, in plaats van de gebruikelijke veertig. Mijn longen waren nog niet helemaal ontwikkeld, wat leidde tot zuurstofgebrek. Ik moest een tijdje in het ziekenhuis blijven, maar ondanks mijn vroeggeboorte gingen de dokters ervan uit dat ik geen blijvende schade had opgelopen.

Mijn ouders hadden al vrij snel hun bedenkingen bij deze conclusie. Mijn broer en ik schelen nog geen jaar van elkaar, en er zat volgens hen een te groot verschil tussen hoe ik mij ontwikkelde, in vergelijking met hem. Een baby gaat op den duur proberen om te rollen, te kruipen en zet uiteindelijk zijn eerste stapjes. Bij mij bleven deze ontwikkelingen uit.

Toch heeft het nog een jaar geduurd voordat ik mijn diagnose kreeg: Cerebrale Parese met spastische tetraplegie. Een hele mond vol, maar simpel gezegd betekent dit dat ik zowel in mijn armen als in mijn benen last heb van spasticiteit. Ik heb geen controle over mijn benen, waardoor ik nooit heb kunnen lopen. Mijn armen kan ik wel bewegen, al is mijn motoriek niet geweldig. Ik heb dit in mijn jeugd nooit als een probleem ervaren. Ik wist niet beter dan dat ik hulp en aanpassingen nodig had in mijn leven.

Mijn ouders wilde mij een ‘zo gewoon mogelijk leven’ geven en dat is ze over het algemeen goed gelukt. Het onderwerp seksualiteit is eigenlijk het enige dat te wensen overliet. Ik weet dat elke ouder waarschijnlijk moeite heeft met dit onderwerp, maar als ik terugdenk aan mijn seksuele voorlichting, dan vrees ik dat ik er achteraf gezien vrij weinig aan gehad heb. Ik kreeg een boek waarin alles, van verliefdheid tot seksuele handelingen en zwangerschap werd uitgelegd, waarop mijn moeder zei: ‘als je nog vragen hebt, dan hoor ik het wel’.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik op mijn vijftiende voor het eerst aan mijn moeder vroeg: Hoe gaat seks bij mij. Mijn moeder keek me aan en zei ‘het werkt bij jou gewoon hetzelfde als bij iedereen hoor’.. en dat klopt theoretisch gezien zeker. De processen in mijn lichaam werken hetzelfde, maar ik wilde weten hoe het praktisch ging: “Hoe reageert mijn spastische lichaam op bepaalde aanrakingen?” en “Hoe reageert mijn lichaam op het hebben van een orgasme?” waren het soort vragen die door mijn hoofd spookten. Ik heb deze nooit aan mijn moeder gesteld, want ik was vijftien en het was mijn moeder..

Het verbaast me nog steeds hoe weinig er wordt gepraat, of überhaupt te vinden is over seksualiteit in relatie tot het hebben van een beperking. Goede voorlichting is belangrijk, daarom heb ik me aangesloten bij het team van HEPPIE Seks.